sabr

Fakirliğin asıl makamı, senin gibi birine bile ihtiyacını sayıp dökmemendir. Zenginliğin manası ise, senin gibilere karşı gönlünde bir ilahi vakarın olmasıdır.

Fakirliğini, Resûl-i Ekrem efendimizin “Fakrım övünç kaynağımdır” hadisinin sırrına erdir. Gerçek fakirlik; varlığa gönül bağlamamak, varlıkta ve darlıkta Hak ile olmaktır. İnsani hallerden ve vasıflardan çıkan, kendini hiçbir şeye malik görmeyen, sahip olduğu şeyleri de Hakk’ın rızasına ve muhabbetine terk eden gerçek fakr haline ulaşmıştır. Bu fakr hali ilimle başlar, yumuşak tabiatla büyür. İlim onu korur. Yumuşaklık ise sevdirir.

Kaynak: Miftâhu’r-Rüşd