fil ve barış

Tevbe sıhhatli olduğu takdirde iman da sıhhatli olur ve ziyadeleşir. Ehl-i sünnet nazarında, iman ziyadeleşir de, noksanlaşır da. taat ve ibadetlerle ziyadeleşir, günah ve masiyetlerle de noksanlaşır. Fakat bu, avam hakkında böyledir. Havasa yani Allah dostlarına ve tasavvuf ehline gelince, onların imanı kalplerinden fanilerin çıkmasıyla ziyadeleşir, oraya fanilerin girmesiyle de noksanlaşır. Onun için tasavvuf ehli ve Allah dostları kalplerine Allah’tan başka şeylerin sevgisini asla sokmazlar. Onların imanı kendilerinin Allah ile sükunet bulmalarıyla artar, O’nun gayrı şeylerle sükunet bulmaları halinde ise eksilir, noksanlaşır. Onlar ancak Rablerine tevekkül ederler, ancak O’nunla emin olurlar, O’nunla kuvvet bulurlar, ancak O’na dayanırlar,O’na güvenirler, ancak ve sadece O’ndan korkarlar. Yine ancak O’na döndürüleceklerdir. Yalnız O’nu tevhid ederler, yalnız ve sadece O’na güvenirler. O’na bir başkasını asla ortak koşmazlar. Bu hususta denemeye tâbi tutulurlar. Onların tevhidi kalplerindedir. İnsanları idare edişleri de zahirleri itibariyledir. Kendilerine karşı herhangi bir cahillik yapıldığı zaman, onlar buna mukabil cahillik etmezler, cahilce davranmazlar. İzzet ve Celâl sahibi Allah, onlar hakkında şöyle buyurur:

“Kendilerine cahiller cahilce davrandıkları zaman onlar, “Allah selamet versin!” deyip geçerler, cahillerle cahillik etmezler.” (Furkan Sûresi, ayet 63)

Kaynak: Fethu’r-Rabbânî / Abdülkadir Geylani (ks)